 |
Koninginnedag in Malawi 2012
|
06 Mei 2012 | 15:16:23
|
Afsluiting met een echt koninginnefeest
Met de orthopedie ronde langs het District Ziekenhuis in Rumphi en de Missie Ziekenhuizen in Livingstonia en Embangweni is het April programma van Malawi.kom voor noord Malawi afgesloten. Het enthousiasme waarmee dat programma is onthaald, wordt onderstreept door de hier volgende bedankbrief die Dick en ik in het laatste ziekenhuis, Embangweni Mission Hospital ontvingen.
CENTRAL AFRICA PRESBYTERIAN SYNOD OF LIVINGSTONIA
Church of Central African Presbyterian † Embangweni Mission Hospital, Malawi
E/mail: embangwenihospital@yahoo.com
Synod of Livingstonia
26th April, 2012
Dr J Petit, Foundation Malawi.kom, P.O. Box 5096, LIMBE
Dear Brethren in Christ,
We gratefully acknowledge and thank you for the teaching, training, support and for the donation of Medical Supplies.
We thank the Almighty God for friends like you who always keep us in mind and helping provide the much needed health care to the people of this community.
Once again, we thank you for your gift.
Yours faithfully
Mr I.J.S. Nyirenda
Medical Officer in Charge
Voor zijn vertrek vanaf Kamuzu International Airport Lilongwe, 29 April, heeft Dick een Lecture gegeven voor de assistenten in opleiding, de residents, in het Kamuzu Central Hospital in Lilongwe.
Ik ben daarna met de oude trouwe White Cruiser zonder haperingen teruggereden naar de basis, Harries Montfort Garage in Limbe bij Blantyre.
En viel daar op 30 april met de neus in de boter, een ouderwets Koninginnefeest, met alles erop en eraan: Nederlandse hoogwaardigheidsbekleders,uitreiken van lintjes, kinderen, volwassenen, bejaarden, vlaggen, vaantjes, het Wilhelmus, sjoelbakken, koekhappen, erwtensoep, haring, bitterballen, kroketten, patat, mayonaise, Heineken, jenever, limonade.
En nog veel meer. Alles georganiseerd bij en door Margriet Sacranie. Geweldig.
Op de dag van de arbeid, free day in Malawi, maar niet voor de Sisters of our Lady, hebben we vergaderd over de bouw van de hoognodige operatiekamer voor het Kalemba Hospital in het afgelegen Bangula, in de Lower Shire vallei. Een volgend project van Malawi.kom is daarmee in gang gezet.
2 Mei koos ook ik het luchtruim. Back to Holland.
Jan |
|
|
|
|
Don't worry!
|
29 April 2012 | 13:56:12
|
Don‘t worry!
Drie weken geleden had ik de stokoude Toyota landcruiser bij de Montfort garage van broeder Harrie opgehaald om daarmee de 2.500 km langs de ziekenhuizen in Noord Malawi af te leggen. Vanaf het begin waren er problemen. De auto startte niet. En leek toen die was aangeduwd, maar op halve kracht en snelheid te kunnen rijden. Gelukkig was Harrie, die elk autowrak aan de praat kan krijgen, toen nog in de buurt.
“Don’t worry”, zei Harrie en hij liet me zien hoe je dit oude diesel karretje waarvan hij ooit eigenhandig de motor had vervangen, op een speciale manier moest voorgloeien.
Het werkte. Samen met Gert Jan, 20 jerrycans vol diesel en 5 kisten met medisch instrumentarium en oefenmateriaal voor de ziekenhuizen tuften we naar het noorden. De auto maakte een vertrouwenwekkend pruttelend geluid. Harder dan 90 km per uur ging ie niet, maar een kruissnelheid van 80 was haalbaar. “No hurry in Africa”.
Alleen brachten steile hellingen omhoog de radiator aan de kook. Toen dat steeds vaker gebeurde zochten we in Rumphi een monteur. Zijn garage is een soort ruďne met grote gaten in de muren waardoor je in de verte de bergen van het Nyika plateau ziet, en een half dak.
Na zijn geruststellende “Don’t worry” had mr Chabwela het euvel snel gevonden. Een niet functionerende afsluitdop met een verroeste veer en een thermostaat die de doorvoer buis verstopte. Dat laatste onderdeel is volgens hem in de tropen helemaal niet nodig en hij gooide het achteloos over zijn schouder in de struiken. Wij hebben daarna zonder problemen, pruttelend, de lange, steile en deels onverharde weg naar Chitipa, terug naar Livingstona, Rumphi, Nkhatabay en uiteindelijk Lilongwe kunnen vervolgen.
Daar heb ik afscheid van Gert Jan genomen. Met het vliegtuig waarmee hij via Nairobi naar Nederland zou terugvliegen kwam Dick Werkman aan. Dick is orthopedisch chirurg en met hem ging ik de ziekenhuizen van Rumphi, Livingstonia en Embangweni bezoeken. We zouden ons bij de lessen en instructies focussen op de in Malawi vooral bij kinderen veel voorkomende bacteriele bot en gewrichtsontstekingen. Op maandag 22 april, de dag dat Bingu, de overleden president van Malawi werd begraven, tuften Dick en ik opnieuw naar het noorden voor onze orthopedische missie.
En jawel. Honderdvijftig km voor Rumphi, onze bestemming, hield de motor ermee op. Daar stonden we in de brandende zon in een mooi, maar verlaten gebied van Malawi. Wat gefrunnik aan een van de accupolen bracht gelukkig het contact weer tot stand. Dat moesten we nog eens herhalen om Rumphi te bereiken. De dag daarna stond ons een moeilijk traject te wachten, de steile klim met 22 bends, haarspeld bochten, naar Livingstonia en we waren enigszins ongerust over de auto.
“Don’t worry”, sprak mr Chabwela. Hij laste het losgeraakte accurooster vast en verving twee zekeringen waarvan een was doorgebrand.
In Livingstonia werd de lecture van Dick over osteomyelitis en arthritis enthousiast ontvangen. Na afloop trokken we met de DMO (District Medical Officer), de Clinical Officers en de medische studenten de kliniek in om hen van advies te dienen over een aantal patiënten.
En toen de tocht terug omlaag. Voordat we beneden waren brak de knalpijp los van de knalpot. Niet een situatie om ongemoeid te laten. In Chitimba vonden we een zelfbenoemd mecaniquer, Peter, die tijd voor ons had. “No problem”, mompelde hij. Hij kon het wel fiksen. We brachten de auto naar zijn werkplaats, een zandvlakte, hij trok zijn overall aan, liet zijn gereedschapskist, gevuld met een aantal steeksleutels en schroevedraaiers brengen en ging aan de slag. Toen we terugkwamen van onze lunch, 2 pancakes in het plaatselijke wegrestaurant, waren knalpot, pijp met Peter verdwenen. Hij kwam even later triomfantelijk terug met de aan elkaar gelaste stukken. Alras bleek het onmogelijk om het geheel in deze vorm op zijn plaats, dwz over de achteras te krijgen. Al zijn gewroet in het zand, zijn gesteun en de hulp van zijn vriend ten spijt. Het opkrikken van de achterkant van de auto bracht ook onvoldoende ruimte. Wij zaten op een bankje toe te kijken en zagen de toestand steeds somberder in. Peter die er inmiddels uitzag als een zandhaas, stak zijn glimmend bezwete hoofd onder de auto uit en riep met een big smile: “don’t worry”, om vervolgens met zijn steeksleuteltjes eerst de aandrijfas en daarna de stabilisatorstang van de achteras te verwijderen. Dat kostte wat tijd, maar leverde alle ruimte op. Eindelijk kon het uilaatsysteem worden geplaatst en bevestigd, waarna het terugplaatsen van as en stang gelukkig geen probleem meer vormde. Peter is hartelijk bedankt en genereus betaald en wij konden 4 uur later onze weg vervolgen.
Toen we Mzuzu bereikten was het donker. De vele tegenliggers met groot, klein, half of geen licht en de vele voetgangers en fietsers langs de kant van de weg maakten het rijden tot een hachelijke zaak. En we werden die avond 130 km verder in Embangweni verwacht. Hoe moest dat?
“Don’t worry”, zeiden we tegen elkaar, en namen de afslag naar het luxe Sunbird Hotel van Mzuzu waar we korte tijd later aan een overvloedige maaltijd zaten en maar weinig tijd daarna onder de wol lagen.
Morgen zouden we wel verder zien.
Jan en Dick |
|
|
|
“Maybe you should call him”
|
22 April 2012 | 12:09:32
|
“Maybe you should call him”
Als de persoon naar wie je op zoek bent niet aanwezig is krijg je zonder uitzondering het advies hem of haar te bellen op zijn-haar “cell” (-phone). Of dit nu Mr Mvula - de dept. manager of clinical services op het ministerie betreft, of Grace - de bejaarde verarmde vrouw in het algelegen schrale dorp die vroeger de nanny van onze kinderen was, of Mr Uledi – de vriendelijke Tanazaniaanse chirurg in het noordelijke Mzuzu Central Hospital of bijvoorbeeld Chance – de tyre fitter , prototype hosselaar, die elk jaar ( en ook nu weer !) de flat tyres van Jan repareert in Karonga, het maakt niet uit.
In Malawi is in no-time en op zeer grote schaal mobiele telefonie geďntroduceerd. Bij ons bezoek in 2000 was hiervan nog geen spoor. Er is ook eigenlijk geen vaste telefonie (meer). Telefoontjes, eenvoudige (pre paid-) modellen, zijn goedkoop, overal te koop en op straat moet je de agressieve verkopers van “units” van je af houden. De malawiaan zelf belt ons bij voorkeur op een soort “collect-call”wijze. De eerste woorden bij contact zijn steevast: “Please, call me back”. Deze telefonie is, anders dan vaak bij ons in Nederland, niet zelden van aantoonbaar economische betekenis. De verkoopsters bijvoorbeeld van stapeltjes tomaten of andere produkten worden geďnformeerd wanneer en waar de bus aankomt om zich zo naar verse klandizie te spoeden. Afrika lijkt bovendien een fase over te slaan. De middenklasse bankiert hier telefonisch. Niks geen giro-tje schrijven. Eigenlijk waanzinnig interessant hoe die lui dit moeiteloos inpassen in hun daily life.
Don’t worry ook hier in Malawi zie de fancy modellen i-phones waarmee men zich zonder schaamte bezighoudt tijdens een gesprek.
Niet alleen is Chance in Karonga een meester tyre fitter, hij heeft ook zeer goede relaties met de zwarte markt wat betreft diesel brandstof voor onze trouwe Toyota. Zijn cell-number zit nu in mijn telefoon voor evt. toekomstige bezoeken aan “the north”.
Nu het brandstof probleem weer wordt opgelost doen de stoplichten het ook weer. “rood – oranje – GROEN” , hoe was die televisie reclame ook weer? Maar goed het licht springt op groen en dus geef ik gas en begin te sleuren aan het stuurwiel (ooit had dit model stuurbekrachtiging). Dan blijkt dat alle auto’s uit alle betrokken straten het zelfde doen. Misschien moeten de stoplichten nog bijgesteld na zo’n periode van pauze. Overigens lossen de malawianen dit zonder enige merkbare opwinding of irritatie op.
Vandaag ben ik met Jan in het Kamuzu Central Hospital hier in Lilongwe en ook op het Ministry of Health zo enthousiast ontvangen! Men was zeer geďnteresseerd in mijn plannen, wanneer kon ik starten, zou ik niet snel een WHO contract aanvragen met hun hulp.? Een en ander onderga ik als een zeer stimulerende afsluiting van deze “missie”.
Ik bedank Jan Petit voor zijn ongelooflijke steun hierbij en voor de interessante discussies bij een glas Kuche Kuche. We waren het bijna altijd met elkaar eens.
Malawi, the warm heart of Africa
Tot volgend jaar
Gert Jan Montagne
|
|
|
|
Changes in Malawi
|
17 April 2012 | 19:35:31
|
“alles beter dan een catheter”
zeggen we graag in de urologie. Maar soms ontkom je er niet aan en wat voor oplossingen zijn er dan zoal? Dat is waar Jan en ik over praten met de Malawiaanse clinical officers tijdens deze tour.
In 1984 werd Bob onze zoon geboren in Nguludi tijdens ons verblijf hier in Malawi waar ik 3 jaar werkte als arts in een missie ziekenhuis in Zuid Malawi. In 2000 waren we met onze 2 kinderen terug en de afgelopen 2 jaar heb ik Malawi nu in totaal 3 keer opgezocht.
Het land is is behoorlijk veranderd en veel ten goede. Om een aantal dingen te noemen: er is een duidelijk aanwezige middenklasse ontstaan die zoals overal elders graag in dikke auto’s rondrijdt en laat zien hoe ze haar geld uitgeeft in grote shopping malls. Destijds waren deze dingen afwezig.
In de krant schrijft de hoofdredacteur dat hij het niet eens is met het beleid van de president. In de tijd van Hastings Kamuzu Banda, “president for life”was iedere vorm van kritiek ondenkbaar. De mensen waren als de dood, voor de politie, voor de “Malawi Young pioneers”(Banda’s jeugd bende) of voor de geesten.
De gevangenis in die tijd werd de “universiteit van Malawi” genoemd naar het aantal geďnterneerde intellectuelen. Bij een begrafens huilde je zo luid mogelijk, want Oh wee als je werd aangewezen als de “boze geest”verantwoordelijk voor de dood van de overledene.
Malawi nu is minder angstig.
De huidige president was de eerste 4 jaar prima en ontspoorde daarna. De natuur helpt in de vorm van een dodelijke hartaanval. Malawi is in staat om bij de opvolging ondanks allerlei machinaties de grondwet te volgen, de vice president- een vrouw- wordt president en als gevolg hebben de donors inmiddels weer geld toegezegd. Nu komt er weer benzine!!
Ik hoop het echt voor het land. Er is veel minder ondervoeding dankzij de langjarige inspanning van “mother and child”programs waarbij zeer toegewijde health-teams borstvoeding, gezonde voeding (en geboorteplanning) tot in de verste uithoeken van het land hebben uitgedragen.
Ik heb het nu koud want we zitten inmiddels boven \op Nyika in Lukwe’s camp vlakbij Livingstonia waar we morgen onze volgende urologie presentatie geven. De Belgische eigenaar heeft ons een heerlijke rode wijn geschonken bij zijn biefstuk (+ sla en worteltjes uit eigen biologische tuin). Er lekt wat warm water uit het dak, wordt opgevangen in een ton. De Malawiaanse medewerker zegt op karakteristieke wijze dat dit een “minor problem” betreft en zegt vervolgens “I think it will be repaired”. De mengeling van hoop, fatalisme en toch ook enige verlegenheid is niet in woorden te vatten.
Malawi, I think it will be repaired. Het gaat steeds beter met Malawi. Een lange weg te gaan in een wereld die zoveel haast maakt.
Gert Jan Montagne
|
|
|
|
Chitimba bereikt!
|
15 April 2012 | 11:34:13
|
Broodnodige urologie
Het onderwerp dat Gert Jan, uroloog, en ik in alle ziekenhuizen die we bezoeken aan de orde stellen is Urinary retention. How to handle it. Hoe moet je iemand behandelen die zijn of haar urine niet kan lozen en daardoor een overvolle blaas heeft ontwikkeld. Het is een probleem dat hier veel voorkomt, niet alleen bij oude mannetjes met een opgezette prostaat. De oplossing hang natuurlijk af van de oorzaak. Een vernauwde of afgesloten plasbuis, bijvoorbeeld als gevolg van een geslachtsziekte, vraagt een andere benadering dan prostaat kanker of dan een verlamde blaas. In afwachting van de behandeling en het resultaat daarvan, zal er op een zo weinig traumatisch mogelijke wijze toch iets aan die steeds vollere blaas moeten worden gedaan. In de praktijk gebeurt dat helaas vaak op een manier die het probleem uiteindelijk erger maakt en soms onherstelbare schade veroorzaakt.
Er is dus veel te winnen met goede voorlichting en training in de ziekenhuizen. Voor elk ziekenhuis hebben we catheters en supra-pubische-catheter-inbreng setjes meegebracht. Die setjes bevatten alle spullen die nodig zijn om via een zogenaamde minimaal invasieve ingreep een catheter door de buikhuid boven het schaambeen in de blaas te brengen.
Zo begonnen we met onze volle blaas missie in het Nkhoma ziekenhuis ten zuiden van de hoofdstad Lilongwe. Het is een groot ziekenhuis van de Presbyteriaanse kerk, waar een aantal artsen en zelfs een specialist (kindergeneeskunde) werken, naast een tiental Clinical Officers, de doelgroep. Onze presentatie en demonstratie vonden een aandachtig en enthousiast gehoor. De discussie maakte duidelijk dat het geen overbodige luxe was om dit onderwerp te behandelen. Integendeel. Gert Jan kon nog nuttige adviezen geven over twee jongetjes met een aangeboren afwijking aan de penis (hypospadie).
De volgende dag vervolgden we onze weg naar het noorden. Driehonderd tachtig km over een prachtige weg met achtereenvolgens savanne, bergen en bos naar Ekwendeni. Daar werden we verwacht in het plaatselijke missie ziekenhuis, ook van de Presbyteriaanse kerk. Net als in het St. Johns’ ziekenhuis in het vlakbij gelegen Mzuzu waar we twee dagen later optraden voorzag onze urologische presentatie in een behoefte. Men wist tot nu toe eigenlijk niet goed hoe je een urine retentie (volle blaas) het beste kunt behandelen.
Vanuit Mzuzu ging het langs het Nyika plateau en door de bergen noordwaarts naar het uitgestrekte Malawi meer, het Lake, waar we in Chitimba beach, een paradijselijk oord gerund door onze vrienden Carmen en Ed, ons gaan voorbereiden op de bezoeken aan Chitipa District Hospital in het uiterste noordoosten van Malawi op maandag, Livingstonia Mission Hospital op dinsdag en Rumphi District Hospital op donderdag.
Gert Jan Montagne en Jan Petit
|
|
|
|
Pasen 2012
|
09 April 2012 | 20:30:13
|
Illegaal op Pasen
Zover is het gekomen met al onzer goede bedoelingen in Malawi. Sta ik daar op Pasen in de brandende zon illegaal 200 liter diesel verdeeld over 10 jerrycannen in onze oude Toyote landcruiser te laden. Aan de grens met Mozambique ter hoogte van Mangochi. De “cans” worden netjes afgedekt met zwart plastic en met onze workshop spullen, verbandmiddelen, catheters, instrumenten. Zodat ze niet in het oog springen bij een van de talloze politieposten met een grote kans op in beslag name. Om onze medische missie extra duidelijk te maken, heb ik een groot rood kruis op de auto geschilderd.
En het werkt. In Lilongwe vroeg een police officer mij met een grijns wat ik onder al die spullen had verborgen. Hij nam genoegen met mijn verhaal over oefen materiaal voor onze workshop urologie.
Toen ik een week geleden in Malawi aankwam om een serie workshops urologie en ortopedie in de perifere ziekenhuizen van het noorden (grote afstanden) te gaan geven, was meteen duidelijk dat het problematisch zou worden. In het hele land is het laatste half jaar nauwelijks diesel of petrol (benzine) te krijgen. Kort na mijn aankomst overleed ook nog eens de president van Malawi gevolgd door onrust en nog minder brandstof.
Veel goede mensen zijn ons gelukkig terwille. Via via kwam ik aan een mannetje dat betrouwbare diesel vanuit Mozambique kan leveren.
Met de cruiser volgeladen op weg naar Lilongwe, waar ik paasmaandag Gert Jan Montagne, in het dagelijkse leven uroloog, van het vliegveld haal om morgen met onze missie te beginnen.
Veel groeten vanuit een warm en groen Malawi.
Jan Petit
|
|
|
|
Diesel & overleden president
|
06 April 2012 | 10:52:01
|
Dieselshortage & President Bingu wa Mutharika
Ik had een goede, comfortabele vlucht naar Chileka (Blantyre). Probleempje was dat mijn koffer niet mee bleek te zijn gekomen. Gebeurt hier vaker en meestal komt die alsnog een paar dagen later. Geeft alleen nogal wat gedoe. Als de koffer zoek blijft, is dat jammer, maar geen ramp. Er zat wat trainingsmateriaal in. En mijn kleren.
Misschien kunnen we nog een of twee supra pubische catheter inbrengsetjes op de kop te tikken voor demonstratiedoeleinden en mee laten nemen door de twee urologen die komende week arriveren.
De auto die Harrie voor me klaar had staan, startte vanochtend niet, niet bepaald vertrouwenwekkend. Bleek gelukkig niet op een onoverkomelijk en hopelijk ook niet een wederkerend probleem te berusten.
De dieselsituatie is rampzalig. De mensen komen vanuit Lilongwe om hier in Blantyre dagenlang in de rij te staan voor diesel of petrol. En als je aan de beurt bent, krijg je ook maar een beetje. Niet eens een tank vol.
Voordeel is dat het straatbeeld nu ongekend rustig is. Maar het belooft wat voor onze plannen. Ik heb inmiddels een oude kennis (truck driver) gevonden die zegt dat ie wat voor me kan regelen, aanstaande zaterdag. On verra.
Als klap op de vuurpijl is onze president vanmiddag acuut overleden. Cardiaal? Eigenlijk een zegen. Er was geen land mee te bezeilen, laat staan te besturen met hem, de laatste tijd. Alcohol verslaafd en voortdurend agressief. Heeft net een enorm grafmonument voor zich zelf laten bouwen in de hoofdstad Lilongwe. Kan die meteen gebruik van maken. Dit gaat ongetwijfeld wat onrust geven, maar gevaarlijke situaties worden niet verwacht. In principe neemt de vice-president Grace Banda de leiding over, al wordt dat betwist door partijgenoten van de overleden president, omdat zij niet van dezelfde partij is. Een grote partij en dan is alles mogelijk, ook als het tegen de wet is. Zie Bouterse.
Jan
|
|
|
|
Up North : Evaluation & Urology
|
06 April 2012 | 10:41:34
|
Beste lezers,
Jan Petit is afgelopen maandag weer in Malawi geland. Dit keer gaan we weer het Noorden opzoeken voor een nieuwe workshopronde Urologie. De urologische problemen in Malawi zijn helaas ook erg groot. Daarover later meer ongetwijfeld door twee urologische collega's die met Jan mee gaan deze ronde.
Of het zover komt, Africa owns the time, zeker nu bij enorme tekort aan diesel en een president die woensdag is overleden...
Lees mee de komende maand
namens malawi.kom!
Hans Derksen. |
|
|
|
Moederdag in het weekend
|
21 Oktober 2011 | 18:08:27
|
Moederdag in het
weekend telt niet.
Maandag 17 oktober is moeder-compensatie dag. Een extra
vrije dag om Moederdag op zaterdag de 15e te compenseren. Dat betekent een lang
weekend.
Noodgedwongen ben ik meegegaan met Margriet Sacranie, oud consul en onze
steun en toeverlaat in Malawi, naar haar paradijs aan Lake Malawi. Je moet toch
wat. Dat was geen straf.
Haar dochter Malajka was daar ook met haar vriend
Julien, Welshman en butterfly expert. Iemand die heel Afrika
met zijn vangnetje afstruint op zoek naar butterflies.
Hij heeft zelf achtien nieuwe species ontdekt. En kan er zo boeiend over
vertellen, dat je geneigd bent je baan op te zeggen, een vangnetje te zoeken en
met hem mee te gaan.
Net als ik is hij rugby fanaat. Wales speelde uitgerekend
dit weekend tegen Frankrijk (mijn favoriet) in de halve finale World Champignonships
in Nieuw Zeeland. Frankrijk won met de hakken over de sloot, eigenlijk een
beetje onverdiend, met ččn punt verschil….
Dinsdag weer het harde leven. Met verse diesel (van de
zwarte markt) over de slechtste weg van Malawi naar het Trinity Hospital in het afgelegen Muona. John Wanda, de Chief Clinical Officer ontving ons met open armen. Hij heeft altijd het gevoel dat
zij in dit ziekenhuis vol pathologie een beetje aan hun lot worden overgelaten.
En ze moeten alles zelf oplossen: Veel slachtoffers van krokodillenbeten die het
hebben overleefd, de mango fractures
(kinderen die bij het plukken van de mango’s, voor sommigen in het mango
seizoen vrijwel het enige voedsel, uit de boom vallen), malaria, een scala aan
infecties.
We maken een ronde, bespreken problemen en doen samen een operatie.
Met achterlaten van een welkom setje goede prepareerscharen, pincetten en
klemmen die het doen, ondernemen we in de namiddag onder de bloedhete zon de terugtocht.
John kan er weer even tegen.
De volgende dag is Chiradzulu aan de beurt,
dichter bij Blantyre gelegen en te bereiken over een prachtige asfaltweg. Het
is een mooi, nieuw, met Europees geld gebouwd ziekenhuis. Met Prescot Kamtsitsi
wordt hetzelfde programma uitgevoerd. Hij benadrukt hoeveel ze hebben gehad aan
de trainingen en hoe iedereen er nog dagelijks van profiteert. De directeur
bedankt ons aan het eind voor de meegebrachte pulse oxymeter en bloeddrukmeter.
Op donderdagochtend heb ik een afspraak met professor Eric
Borgstein, chirurg in het grote opleidingsziekenhuis Queen Elisabeth Central Hospital van Blantyre. Hij neemt dankbaar de 5 dozen
met materialen voor het VAC systeem (vacuum systeem voor de behandeling van
moeilijke wonden) in ontvangst en is ook heel blij met het kostbare setje klein
instrumentarium van dr Charles, die het zelf helaas niet meer zal gebruiken.
Eric vertelde dat het nieuwe programma voor training van Clinical Officers in
de chirurgie, COST, in 8 ziekenhuizen in het zuiden van start is gegaan. Hij
vroeg of ik tzt de module basic surgery,
local anesthesia, hernia/scrotal surgery voor mijn rekening zou willen
nemen. Is een mooier vervolg van Tools & Skills waar wij bij betrokken
blijven denkbaar?
Vanaf vrijdag wordt er gepakt en afscheid genomen.
Ik kijk met veel plezier terug op drie weken Malawi en ben
weer extra gemotiveerd.
Dit mogen we niet meer laten liggen!
|
|
|
|
Vast is Vast!
|
21 Oktober 2011 | 09:40:22
|
| TIGHT = TIGHT
Vast is vast.
Maar niet
voor de Malawiaan. Die schept er vreugde in om alles extra stevig te fixeren.
Hechtingen voor wonden na
operaties bijvoorbeeld worden maximaal strak aangetrokken. Behalve lelijke
littekens zien we ten gevolge daarvan veel wondgenezingsproblemen.
Ik had na een moeilijke
rit over een abominabele zand-keien-gaten weg weer eens een lekke band
(oorzaak: spijker). En ja, de moeren van het betreffende wiel waren maximaal
vastgedraaid, ze leken wel vastgelast. Ik kreeg er niet één van los en baalde
daar stevig van. Waarom moet dat zo toch altijd? Zoals gebruikelijk stroomde de hulp in de vorm
van vele stoere mannen van alle kanten toe, immers een mogelijkheid om een paar
kwacha’s te verdienen. Het deed me stiekem goed dat niemand een moer los kreeg.
En natuurlijk was ik ook weer blij dat uiteindelijk een enorme bonk muscle werd gevonden die het karwei met
enig gesteun klaarde zonder de schroefdraden af te breken. Want dat is me ook
weleens overkomen.
Vanwege het diesel tekort
was ik aan mijn derde (!) auto toe, een oude Nissan 4 Wheel Drive. Van de
eerste twee auto’s was de tank leeg en met tankstations die al weken droog
staan zoek je dan een andere auto (met brandstof). Daarmee had ik het Kalemba
Hospital, Bangoula, diep in het zuiden (de Lower
Shire) bezocht. Het wordt gerund door de Sisters of our Lady, de Malawiaanse tak van de Zusters van
Amersfoort. Het ziekenhuis is slecht voorzien en ligt in een van de armste
streken van Malawi. Op verzoek van de zusters hebben we een basis cursus
chirurgie ( anesthesie, minor surgery,
sutures and suturing) gegeven die
enthousiast is gevolgd door alle nurses,
mid-wifes, Clinical Officer en Medical Assistant.
Afgelopen zaterdag
spoedde ik me zonder tijd te verliezen naar een plek in Blantyre waar diesel te
krijgen zou zijn. Ik kwam niet ver. Op de High
Way tussen Limbe en Blantyre, het enige stukje vierbaansweg in Malawi, werd
ik aangehouden. Te snel gereden: 65 km/uur (maximum was 60 km/uur!). Dat
betekende een bon van 5.000 Kwacha, 20
EURO, direct te betalen.
Ik had het geld gelukkig bij me, anders was mijn derde
auto in beslag genomen en had ik te voet verder gemoeten.
Jan |
|
|
|
|
|
