malawi.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste artikelen

BEWARE OF THE CROQS

Afrika heeft zo zijn eigen gevaren. Van de wilde dieren zijn hier de hippo’s, nijlpaarden, die schattige en zo leuk knorrende beestjes, verantwoordelijk voor de meeste doden. Met op de tweede plaats de krokodillen. En daar kunnen we van meepraten.

Verreweg de meeste slachtoffers vallen echter in het verkeer. Malawi staat verhoudingsgewijs aan de top van de lijst. Een twijfelachtige eer.

Afgelopen dinsdag waren wij na een succesvolle trainingssessie in het St Joseph Hospital van Nguludi in de namiddag op weg naar Mangochi. Omdat we hier niet graag in het donker rijden, veel te gevaarlijk, hadden we besloten omhalverwege in HippoView Lodge, prachtig gelegen aan de brede Shire River, te overnachten.

In totaal kwamen we onderweg drie ernstige ongevallen tegen. De laatste zagen we zo ongeveer gebeuren. Een motorrijder die frontaal in botsing kwam met een busje. Vele meters verder kwam de man op het asfalt terecht. En het was meteen duidelijk dat wij als chirurgen niets meer voor hem konden doen.

In gedrukte stemming door naar HippoView. De volgende ochtend vroeg op pad om op de afgesproken tijd, 08.00 uur in het district ziekenhuis van Mangochi te arriverenéen van de drukste ziekenhuizen van Malawi.

Er stonden nu al lange patiëntenrijen voor de verschillende poliklinieken. En in het ziekenhuis zelf was het één grote drukke chaos. Patienten, dokters, Clinical Officers, verpleegkundigen. In de conferentieruimte waar wij de training zouden geven waren de clinici nog druk met het ochtendrapport. Of wij over een uurtje terug wilden komen, na de overdracht en na de afdelingvisites. Ik zag de bui al hangen. Het zou met al die drukte natuurlijk nooit lukken om al die mensen weer bij elkaar te krijgen voor onze lesjes.

Wie schetste onze verbazing toen klokke tien 35, vijf-en-dertig, super geconcentreerde en geïnteresseerde dokters, clinical officers en verpleegkundigen klaar zaten voor onze course. Het bleek een heel nuttige sessie voor de meesten. Iedereen maakte weleens gebruik van lokale verdoving, maar vrijwel niemand deed dat op de juiste manier. Dat betekent dat patienten die aan handen of voeten of aan abcessen of liesbreuken waren geholpen bij die ingrepen onnodig veel pijn hadden geleden. Daar was iedereen het over eens. En men beloofde om het voortaan beter te doen. Na Mangochi terug naar Margriet, onze gastvrouw, en de volgende dag door naar ons troetel ziekenhuis, Kalemba, deep down gelegen in de Lower Shire vallei voor de laatste cursus. 

En daarna gingen we met zijn allen naar het Lake om het laatste weekend van ons verblijf in Malawi op een passende wijze af te sluiten.

We logeerden in Nanchengwa Lodge gelegen aan een prachtige baai. Strand, palmbomen, stralende zon. Toen Kim en ik voor een welkome duik + swim (had ik hier al zo vaak gedaan) het water in wilden, werden we tegen gehouden door Ryan, de eigenaar van de Lodge. We moesten het natuurlijk zelf weten, maar ‘t was misschien niet zo’n goed idee. Er waren hier de laatste tijd 3 grote krokodillen gesignaleerd. En afgelopen vrijdag had één van hen zich vergrepen aan het zoontje van de head master. Iemand had nog een glimp van het beest opgevangen, met een armpje dat uit zijn bek stak.

Voor het eerst van mijn leven heb ik aan het Lake Malawi niet gezwommen.

Jan

Reacties

 

Old friends in Afrika

 

I

edere keer, wanneer ik in Malawi aankom, de atmosfeer en het leven weer proef en zie, denk ik: ik ga er thuis over vertellen. Maar het is niet over te brengen hoe bijzonder en mooi het land is. Met zulke vriendelijke mensen.

Wat een wereld uit het verleden, slechts 10 uur vliegen van ons drukke West Europa. Geweldig hier die rust, this is Africa, wanneer er iets niet blijkt te kloppen; tegenslagen worden zo verwerkt.

 

Jan staat me op te wachten op het vliegveld. Vandaar op weg naar Madidi Lodge, of naar Margriet.

 

Het is bijzonder, elkaar kennend vanaf 1976 uit onze chirurgische opleidingstijd en na 1980 mekaar nagenoeg niet meer gesproken te hebben, hoe gemakkelijk en vertrouwd we op weg gaan.

Hij als gepensioneerd algemeen chirurg en ik als orthopedisch chirurg.

We doorkruisten Malawi van noord naar zuid, Jan gaf de presentaties en ik maakte deel uit van het practicum team.

Fracturen, infecties van botten en gewrichten, ATLS (trauma opvang), burns en locale anesthesie waren de onderwerpen.

Jan, rustig, verstrooid, flegmatiek, weet van voren niet wat achter gebeurt. Is altijd alles kwijt.


Je denkt dat alles vanzelf gaat, maar hij is maanden bezig met workshops, lezingen en practica voor te bereiden. Met power point en reminder cards voor het auditorium. Altijd met kleine of grotere hoeveelheden instrumentarium, medicijnen, electronica etc.

Wat een feest om weer met hem te mogen optrekken, als kwajongens in de meest afgetrapte Landcruiser en alle potholes, rivierbeddingen, modderpartijen waaruit we geduwd moesten worden.

Waar je ook komt, Jan kent er altijd wel iemand, weet waar hij vandaan komt en wie de familie is. Zo kent men hem ook.

Verdwalen in dit land gebeurt niet met hem. Overal kent hij inmiddels de weg.

 

Kortom met veel respect en vriendschap voel ik me rijk om af en toe een klein stukje wetenschap bij te dragen, me realiserend welke enorme prestatie hij levert in de opleiding en begeleiding van een stuk geneeskunde in Malawi.

 

Chapeau!

 

Dick

 


Reacties

Malawi has missed you

Dat is de boodschap die op mijn telefoontje verschijnt als ik er het lokale SIM kaartje van Airtel in heb gestopt. Het geeft een welkom gevoel.

Met een team bestaande uit Kim, onze Iron Man, die zoveel sponsorgeld voor Malawi.kom heeft opgehaald en door al haar ervaringen veel kan bijdragen, Dick, orthopedisch chirurg en Jan, Malawi chirurg, gaan we in een vijftal perifere ziekenhuizen cursussen geven in het doen van chirurgische ingrepen onder plaatselijke verdoving. De Apotheek Haarlemse ziekenhuizen heeft een grote hoeveelheid lidocaïne gedoneerd voor de hospitals in Malawi en we gaan ervoor zorgen dat die goed wordt benut.

Plaatselijke verdoving is in veel gevallen een uitkomst. Je hebt geen narcose en anesthesist nodig, het is veel minder gevaarlijk met name bij erg zieke en zwakke patiënten en is gemakkelijk in het gebruik, als je maar weet hoe je het dient te gebruiken. En daar schort het hier aan. Verder hebben we een hoeveelheid hechtmateriaal en chirurgisch instrumentarium meegenomen, waar de ziekenhuizen om zitten te springen. Onder andere Sober knives (ten behoeve van huidtransplantaties bij brandwondpatienten).

Anders dan normaal rond deze tijd is het koud, bedekt en regenachtig in Malawi.
Voor het land is dat welkom.
De oogsten zijn dit jaar goed geweest en er kan met het uitblijven van de droogte nog een rondje gezaaid worden.

Wij zijn op Chileka bij Blantyre geland en komen de gebruikelijke problemen tegen. De grootste koffer, die van Dick is niet meegekomen; waar die uithangt is niet duidelijk.
“Don’t worry”, de standaard kreet hier, stelt ons gerust.

Ons bezoek aan het eerste ziekenhuis, Mulanje Mission Hospital, was meteen een klapper.
Al die enthousiaste en leergierige Clinical Officers, nurses / midwives, assistants, co-assistenten, de Nederlandse tropenarts, Arie Glas: het maakte direct duidelijk waarvoor we dit allemaal doen. Na afloop was er een run op de mooie getuigschriften (
Certificats of Attendance). Zelfs degenen die de training niet had kunnen bijwonen, vroegen erom!

Een dag later naar Malosa, missie ziekenhuis St Lukes.
Daar had men echter niet op ons gerekend. Ze hadden zich al wel afgevraagd wanneer we toch zouden komen. Maar nu was iedereen aan het werk………
“No problem!”.
In no time werden alle activiteiten stil gelegd; de
ward rounds onderbroken. En vonden we een volle zaal aandachtige toehoorders, die uitgebreid de tijd namen om de hele training te volgen.
Onder hen 3 nederlandse co-assistenten die hier een stage lopen.

Vanuit Malosa via Liwonde naar National Park Liwonde waar we tussen de olifanten, nijlpaarden en krokodillen konden uitrusten en energie opdoen voor deze week.

Op het programma: St Joseph Hospital Nguludi, Mangochi District Hospital en last but not least: ons Kalemba ziekenhuis in Bangula.
 

 

Jan, Dick en Kim

  









Reacties

Feb 12 – 25 Nkhoma Malawi

Pompero, de chauffeur van Madidi lodge, staat klaar en we rijden naar de stad. Ook Malawi is groen en de mais staat er prachtig bij. Overigens valt al snel het verschil met buurland Zambia op. Veel meer mensen, overal mensen, kinderen, arme mensen, bittere armoe en vuilnis, rotzooi, neglect.

De staf van Madidi is wat veranderd maar Gilbert is er nog. Ik heb een dagje rust gepland alvorens in Nkhoma weer aan de slag te gaan.
Wil op heenweg bij het Dae Yang St Luke Hospital,
 de chirurg Douglas Lungu spreken over de daar op te richten School of Medicine maar deze is er helaas niet.

Ook de in Nederland al gemaakte afspraak voor zaterdagavond met onze Malawi.Kom orthopaed Leonard Bwanza in Lilongwe, loopt iets anders.
Hij belt mij de volgende dag s ochtends met de vraag: “where are you? “I am at Madidi now.”
Inmiddels ben ik dan 1 km van Nkhoma en wensen we elkaar dus maar het beste.

Na boodschappen zondagochtend brengt de Nkoma chauffeur Godfrey mij naar Nkhoma hospital. Malawi is prachtig groen. Ik wordt dit keer ondergebracht in Mbawe lodge achter het huis van Reynier en Willeke ter Haar. Reynier is medical director maar zit deze week in Zuid-Afrika. 
Dat wist ik.
Hij volgt daar een cursus “teach the teacher “ in kader van zijn recent in Nkhoma gestarte officiële family docter opleiding, vanuit het Malawian College of Medicine.
Voor Reynier is hiermee een droom uitgekomen. Het is een van de vele activiteiten, initiatieven die het werken in dit ziekenhuis Nkhoma zo interessant maken.

Ben hier nu voor de 5e keer. Iedereen kent me en Dr Phiri (=Chichewa (i.e. hoofdtaal Malawi) voor ‘mountain’) en ik kunnen vanaf de eerste minuut aan de slag.
Geweldig, maandagochtend chirurgische clinic, aansluitend cystoscopieën. Mijn urologische set uitgepakt en alles doet het! Vervolgens dagelijks OK en tussendoor binnenkomende patiënten zien al of niet met scopie. Mijn verblijf deze twee weken kent nog een heuglijke ontwikkeling. Op mijn aandringen is een van de clinical officers, Owen Chitepa, aan mij gekoppeld.
Dit maakt dat het bezoek 1
e plaats efficiënter verloopt maar vooral kan ik zo nu ook aan opleiding / kennisoverdracht beginnen hier in Nkhoma.

Owen doet nl. alle cystoscopieën, hij heeft zelfs even een paar haaltjes TURP gedaan. Enorme ‘productie’ deze missie: 20 cystoscopieën, 8 TURP, 2 TURblaas, 2 x endoscopische strictuurbehandeling en 1 open urethroplasty en tenslotte een ureter re-implantatie.

Urineleider beschadigingen tijdens gynaecologische of obstetrische operatie zijn helaas nog vaak voorkomende problemen. Dit leidt
  niet zelden tot eindeloze ellende voor deze vrouwen in de zin van fistels, incontinentie, infecties en vaak overlijden. Heb Reynier geleerd hoe vooraf aan uterusextirpatie (cervixcancer) met een scopie 2 uretercatheters op te voeren. Zo herkent hij de ureters tijdens de ingreep beter en wordt ureterletsel voorkomen (hoop ik).

Er is vanwege de overvloedige regenval nu wel voldoende water maar nog steeds valt continu de stroom uit. Nkhoma betaalt kapitalen aan diesel voor de generator.
Er wordt gewerkt aan een 3-landen project (Zambia, Malawi, Mozambique) waarin stroom van de Kabora Bassa dam naar de buurlanden gaat.
Nkhoma kijkt reikhalzend uit naar deze toekomst!

Gezellig bezoek meegemaakt van een NL team van Fa. Luxaflex en Cordaid medewerkers die hier jaarlijks zijn om muskietengaas in dorpsklinieken komen aan te brengen. Mijn bezoek sluit ik uitgeput maar voldaan af met een presentatie: “Dr Phiri” No No’s”.
No psa , No antibiotics and NO a-blokkers in catheterbearing male patiënts”.

Effe Google’n voor de betekenis…. :)

Hart Groet,
Gert Jan Montagne 
                                                                                                                              
Malawi.Kom  uroloog











Reacties

Feb 5 – 11 2017 Lusaka UTH, Zambia

Ik ben op uitnodiging  naar Lusaka University Hospital, UTH om daar een prostaatoperatie te demonstreren en om een cursus echogeleide prostaat biopsie te geven.

Bij de immigration de gebruikelijke wachttijd. Ik snuffel driftig naar mijn officiële “ invitational letters” , toon ze aan de stevige Zambiaanse dame. Deze zegt dan: “Don’t need that, just give me the cash”. Ze bedoelt de 50$ voor het visum.

Op het vliegveld van Lusaka staat een breed lachende Bassem, een van de urologen, mij op te wachten. Een interessante man, Egyptische Koptische christen die 8 jaar geleden begon in een Zambiaans koptisch missie ziekenhuis. Inmiddels dus hoofd urologie in overheidsziekenhuis UTH.

We rijden door een groen Zambia ( veel regen!) naar de stad. Lusaka is immens (3 miljoen inwoners),
  geen hoogbouw maar zeer uitgestrekt. Wat vooral opvalt zijn de schone wegen en bermen, functionerende stoplichten, het ontbreken van de puinzooi, vuilnis zoals het straatbeeld in Malawi dat toont.
Nergens die bittere armoede.
Er zijn gigantische shoppingmalls, alles doet rijker en beter georganiseerd aan.

Dat wordt later die week bevestigd tijdens mijn bezoek aan UTH. Heel groot ziekenhuis en doet eigenlijk redelijk goed georganiseerd aan. De afdeling urologie heeft 4 stafleden en een 12-15 coassistenten en assistenten  in opleiding tot uroloog. regelmatig bezoekende  Engelse en VS urologen teams. Al snel blijkt dat de geplande operaties niet doorgaan omdat de patiënten inmiddels al bestraald zijn of niet meer willen. Er is dus radiotherapie en er is ook oncologie- chemotherapie!

Het komt die week tot een zeer geslaagde “workshop”  transrectaal echogeleide prostaatbiopsie. Alle leden van de urologie afdeling krijgen “hands-on” gelegenheid om live op door hun zelf geselecteerde patiënten te oefenen. Er is een enorm enthousiasme bij alle deelnemers en samen met de afdeling radiologie (die een nieuw echo apparaat beschikbaar stelt) wordt deze voor Lusaka nieuwe techniek hartelijk geïntroduceerd ter vervanging van de bestaande vingergeleide biopsie.

We sluiten de week af met een levendige evaluatie waarin de belangrijkste zaken van die week naar voren worden gebracht. Ik dank de aanwezigen voor hun bijdragen en ook voor de eer om onderdeel te zijn van zo’n belangrijke innovatie op de afdeling urologie.

Ik wordt elke avond op een dinertje getrakteerd en leer zo dat Zambia weliswaar wat verder en rijker  is dan Malawi (Zambia heeft kopermijnen!) maar dat corruptie de ontwikkeling laatste tijd afremt. De medici, destijds gelokt door hoge lokale salarissen, moeten nu bijbeunen vanwege halvering  van de waarde van de Zambiaanse kwacha. Enfin, met de enthousiaste uitnodiging om terug te komen stap ik in een kleine “vliegende landrover” van de Zambiaanse luchtvaartmij. op weg naar Lilongwe, Malawi.

Hart Groet,
Gert Jan Montagne 
              
Malawikom  uroloog





Reacties

H

et gaat niet goed met Malawi. We merken dat overal. Veel functioneert  minder. In het hele land voortdurend power cuts (stroomuitval), soms dagenlang,  problemen met stromend water, en nu al twee weken lang lukt het ons nergens in noord Malawi om een internet verbinding  te krijgen. 

De neergang is een paar jaar geleden begonnen met het  Cash Gate schandaal. Een aantal hooggeplaatste Malawianen onder wie verschillende ministers bleek toen  ontwikkelingsgelden via gefingeerde projecten in eigen zak te hebben gestoken. Het gevolg was dat sindsdien alle donorlanden Malawi nog maar uitsluitend ondersteunen via NGO’s (Non GouvernamentalOrganisations).

Ik had de indruk dat de ziekenhuizen niet in de malaise delen. Meende te zien dat daar in de loop van de laatste jaren toch steeds meer mogelijk is geworden. Die indruk blijkt op wishful thinking te berusten. Clement Sichimba, de Chief Clinical Officerin het afgelegen Chitipa (bijna 1000 km van Blantyrevandaan!)  maakt met een aantal schrijnende voorbeelden duidelijk dat zelfs de ziekenhuiszorg hollend achteruit loopt.  

Alle reden voor ons om een tandje bij te zetten. En dat kan hier.  Chitipa District Hospital  laat zich van zijn beste kant zien. Een volle bak, 45 super aandachtige, enthousiaste ClinicalOfficers, verpleegkundigen, verloskundigen en leerlingen nemen deel aan de burn course inclusief practicum. Aan het einde houdt de hoofdverpleegkundige een ontroerend verhaal om ons te bedanken. Ze hebben nu eindelijk goed begrepen hoe dat moet met brandwonden en gaan, dankbaar voor de ontvangen transplantatiemesjes en thermometer, de gedemonstreerde technieken en adviezen zeker toepassen. Het ontvangen documentatie materiaal en de lessen zullen ze gebruiken om elkaars kennis en ervaring op peil te houden. Nou, wat willen Marja en ik namens malawi.kom nog meer?

Met een voldaan gevoel sluiten we hiermee deze brandwonden toer in noord Malawi af.

We kunnen het niet nalaten om nog even het NyikaPlateau aan te doen (we komen er toch langs)ten einde een glimp van de leopard op te vangen. Daarna in het vliegtuig naar huis, op tijd voor een witte (?) kerst.

Mutsale  Bwino  (stay well)

 Jan en Marja

ChelindaNyika, 11/12/2016       

Reacties

W

e hebben onderdak gevonden in het Donald FraserGuesthouse van Embangweni. In dit afgelegen en slechts over een onverharde weg bereikbare dorp is niets veranderd. De rode aarde, de hoge bomen bevolkt met scholen ooievaars en luidruchtige raven, de prachtige paarse bougainvilles, de rode flamboyants, maar ook de weldadige  gastvrijheid ondanks de voortdurende powercuts en water problemen.

Marja was volgens plan met Ehiopian Airlines gearriveerd. Na een nachtje bijkomen in de luxe van Madidi lodge heeft driver Mike ons met al onze bagage (voornamelijk spullen voor de workshop burns naast de Bloodpressure en Pulse-oxy meters voor de ziekenhuizen) naar het ruim 200 km noordelijk gelegen Embangweni gebracht.     

In Embangweni werden we verwacht. Na de Prayersvoorgegaan door de Presbyteriaanse dominee en de ochtend overdracht hebben de ruim 30 enthousiaste medewerkers van het ziekenhuis de cursus brandwonden gevolgd en het gewaardeerde Certificat of Attendance in ontvangst kunnen nemen. Het gebruik van het geschonken nieuwe huidtransplantatie mes werd uitgebreid geoefend op … Ja, op komkommers. En wij hebben onze 2 belangrijke boodschappen, 1. Behandel diepe brandwonden met huidtransplantaties en 2. Voorkom invaliderende functiebeperking en stijve gewrichten, door oefen therapie en / of spalken vanaf het begin, goed over gebracht.

Dezelfde dag door naar het volgende ziekenhuis, Ekwendeni Mission Hospital, een rit van 3 uur verder naar het noorden. De DHO (District Health Officer) , Jessie (gynaecologe) die om deze cursus voor haar ziekenhuis had gevraagd, was vergeten om onze komst aan de Clinical Officers en Nurses door te geven. Op het afgesproken moment, donderdag morgen acht uur, troffen we een handjevol nurses en een Nederlandse tropenarts, José, die pas 2 weken eerder nieuw was gearriveerd. Geen Clinical Officers voor wie met name de workshop is bedoeld. Ook Jessie zelf, am sorry, kon niet aanwezig zijn. 

This is Africa!

De wel aanwezige Matron, hoofdverpleegkundige vond dit doodzonde, niet acceptabel en organiseerde de cursus de volgende dag voor 18 ziekenhuis medewerkers, een arts, Clinical Officer en verpleeg-/verloskundigen. Veryvery useful”, was de conclusie van de deelnemers na afloop, blij met het mooie getuigschrift dat zij eraan overhielden. 

This, too is Africa.

Het weekend rusten we uit in het paradijselijke Chitimba Beach, aan het Lake, bij onze vrienden Carmen en Ed Peeters.

Jan

Chitimba Beach,

10-12-2016

Reacties

MALAWI.KOM  IN  DE  SINTERKLAAS ROL

 

Dat was deze keer een mooie binnenkomer in Malawi. Nietsvermoedend landde ik op Chileka, het vliegveld bij Blantyre, om me te gaan voorbereiden op de cursussen brandwond behandeling die wij in de ziekenhuizen van Noord Malawi  gaan geven, toen ik in mijn kraag werd gegrepen door een aantal wanhopige landgenoten. Zij hadden een serieus sinterklaas probleem en de traditionele sinterklaasviering hier dreigde in het water te vallen wegens het ontbreken van een geschikte goed heiligman. En nu kwam ik daar als een geschenk uit de hemel vallen. Uiteindelijk was ik vertrouwd met Malawi en had ik die rol hier  al eerder (12 jaar geleden!) gespeeld; kennelijk ben je dan echter, professioneler dan een vluchtige voorbijganger … . .

En zo kwam het dat ik op een snikhete zaterdagmorgen, in de tropen, compleet met pruik, mijter, baard, toga en kazuifel  samen met een aantal half-zwarte pieten een hele schare kinderen (en ouders) zat te vermaken. Gelukkig werd malawi.kom bij deze activiteit gesponsord door de ouders die voor de cadeautjes hadden gezorgd. Later op die dag toen ik bij lag te komen aan een green (bier) infuus werd mij enthousiast gevraagd om volgend jaar weer te komen. 

De week voor mijn komst heeft het hier enorm geregend. Heel welkom; de maïs staat er nu goed bij.

Het Kalemba ziekenhuis in het zuiden wat zich met steun van malawi.kom verder aan het ontwikkelen is, heeft helaas een veer moeten laten. De Anaesthetic Clinical Officer die de onmisbare funcie van anesthesist vervulde , een veelbelovende jonge man moest jammer genoeg vertrekken, naar ik begreep omdat de medicijnen bij hem niet veilg waren. De anesthesist van het naburige (1 uur)  ziekenhuis (Nchalospringt nu een beetje in. Hopelijk wordt snel een vervanger gevonden. Over twee weken staat ook een bijscholing  in Kalemba gepland.

Ik ben inmiddels in de hoofdstad Lilongwe gearriveerd en vind hier onderdak in het vertrouwde Madidi Lodge. Morgen pikken we Marja van Duijn van het Kamuzu International Airport op en dan gaan we door naar het afgelegen Embangweni waar de eerste workshop burnsskingrafting and physiotherapy zal plaatsvinden.

 

Jan

Lilongwe, zondag 04/12/2016   

Reacties

“ En het bedrag is……€51.748,17…..”

Zo eindigt op de fraaie herfstmiddag van zondag 30 oktober jl. in Grandcafe Brinkmann Haarlem de hilarische samenvatting van de ‘Ride for Malawi 2016’ van Mark en Martijn.

Het staat er toch echt, wat een bedrag.
Toen nog net geen 50mille.
Een dag later ruim overschreden.
Geweldig.

Met 70 man de terugkoppeling van de ‘Ride for Malawi’.
Nagenoeg iedereen van ‘het team’ is er.
Direct is de bijzondere sfeer van de laatste dagen van de 2016 editie weer aanwezig vanmiddag.
Bijzonder hoor.

Ruim 300 sponsoren samen, hebben mogelijk gemaakt dat dit fantastische bedrag bijeen is gebracht.\
Een heel hartelijke dank en een diepe buiging.

Onze Jan maakt in zijn dankwoord naar alle sponsoren duidelijk hoe dit bijdraagt voor iedereen aan een lang en gelukkig leven.

 “Kijk, U moet het zo zien:  Het Leven is een sexueel  overdraagbare aandoening met onvermijdelijk fatale  afloop. Echt onvermijdelijk. Je kan er dan maar beter van genieten. Temeer omdat  wetenschappelijk onderzoek heeft aangetoond, en nu praat ik even als arts, dat meer genieten en in het algemeen een positieve optimistische instelling  je leven aanzienlijk verlengt.  Wat wil je nog meer?

Als teamarts heb ik dat aan onze wielerploeg heel duidelijk gemaakt. En met succes.
Het lijkt er nu op dat ik een glanzende carrière als huisarts heb gemist.
Maar wat u allen betreft, dankzij jullie positieve instelling, en echt dat gaat bijdragen aan een langer, leuk leven, heeft Malawi.kom nu een enorm bedrag ontvangen voor het aan de weg timmeren in Malawi.

Ik ga ervan uit dat jullie zakelijk ingestelde mensen zijn en willen weten waar al dat geld aan wordt besteed  en of dat wel zo zinnig is.
Nu, het wordt besteed in Malawi aan het verbeteren van de chirurgische zorg.

Malawi is een klein Afrikaans land, het armste land van de wereld. Daar is veel ellende. Daar gebeuren rampen. Maar Malawi is nietig en onbelangrijk, dus niemand hoort  ervan.
De Malawianen zijn ondanks de armoe en ellende de vriendelijkste, aardigste en meest optimistische mensen die ik ken. U begrijpt uit wat ik u vertelde over het belang van optimisme voor de gezondheid dat mij dat erg aanspreekt.
Nu moet je geld nooit zomaar weggeven, niet aan een Malawiaan, maar ook niet aan een hollander, misschien met uitzondering van mijzelf.
Gratis geld levert nooit een oplossing op en veroorzaakt alleen maar meer problemen.
We hebben er ook niet voor gekozen om voor dat geld al die patiënten zelf daar te gaan behandelen. Dit jaar zijn het de slachtoffers van verbrandingen. Die hebben huidtransplantaties nodig, ingewikkelde correcties van gewrichtsverstijvingen, fysiotherapie, revalidatie.
Dat kunnen wij, Hans en Pieter en ik met onze ervaring misschien beter dan de Afrikanen.
Maar, nee. Dat levert te weinig op en het is geen duurzame oplossing.
Wat we doen is samen met de paar Malawiaanse collegae in de plaatselijke ziekenhuizen trainingen geven aan de Clinical Officers, de lokale dokters en verpleegkundigen en ze van de basale instrumenten en hulpmiddelen voorzien. Dat doen we in het hele land, zuiden, midden en noord Malawi.
En het blijkt te werken. Het Ministry Of Health heeft ons gevraagd om hiermee door te gaan!

Dat velen dood gaan daar in Malawi, kunnen we niet voorkomen. Evenmin trouwens als in ons eigen, welvarende landje.
Maar met een beetje ondersteuning kunnen we wel duurzaam bereiken dat het leven van slachtoffers van ongelukken en verbrandingen leuker wordt.

Daar worden we allemaal vrolijker van en u weet nu: dat is ook goed voor uw en mijn  gezondheid.

Proost en veel, heel veel dank.


Eind november zijn we in Noord Malawi dit keer voor een reeks workshops.
Uiteraard de laatste ontwikkelingen ook vanuit het ziekenhuis in Bangula.
Het programma voor 2017 is in voorbereiding. Urologie mogelijk volgend jaar zelfs bij de buurman in Lusaka, Zambia. 
Ook weer bijzonder. We vertellen u er dan graag over. 

U leest straks hier weer op de weblog onze ‘live-verslagen’.
Heel graag tot dan!

Zikomo!

Namens de stichting Malawi.Kom,

Pieter, Jan, Gert-Jan en Hans.

 

 

 


















Reacties

“Finish Ride for Malawi 24 sept – 2 okt 2016”

Zo werd het ‘Brabantse nachten zijn lang…..” eer aan gedaan gisteren.
Na 183,5km werd Roosendaal in sterk teamverband- zorgvuldig door mannen van de dag Mark en Martijn neergezet- bereikt. Een mooie evaluatie door hun in de blog gisteren treffend weergegeven.
En nog voldoende energie bij een aantal HELDEN over, om ook nog met de nachtportier om 2:58 de “Ride’ door te nemen.

De mannen van de slotrit zijn wij – Jacco, Pieter en Hans – dan vandaag.
De inzet van ons geheime wapen vandaag in het ‘team’ : Jacco. Hij fietst graag het laatste stuk mee om dat bijzondere gevoel daar mee te maken. Zonder hem was deze week ook niet gelukt. Nooit te beroerd om aan te pakken enerzijds en zich bescheiden en flexibel op te stellen waar dat nodig was.
En genieten.
Dat ook.
Fijn dat je er bij was!

De voorspellingen voor de dag van vandaag waren niet best. Regen, onweer  en een windkracht 4, ZW draaiend naar NW6 tot NW8!
Dus vroeg vertrokken vanmorgen en met de neus naar de ‘stal’ en in het sterke teamverband vliegt de ploeg over de weg : Roosendaal- Rotterdam- Leiden.

Zoef.

Het slechtste weer van de week in de laatste 1,5uur maakt de finish koud maar met alle weerzien met gezinnen, familie en vrienden al snel weer opgewarmd.

Dan is daar ook nog onze ‘Dr. Charles Boissevain” – grondlegger en ere-lid van de stichting- met zijn vrouw Binske bij de finish.
Charles, Jan, Pieter en ik proosten op 10 jaar Malawi.Kom.
Een hele bijzondere tijd voor een prachtig land met mooie mensen.

Op zondag 30 oktober van 16.00 – 18.00uur kijken wij graag met alle sponsoren, familie en vrienden van de stichting graag terug op deze bijzondere week. Als sponsor / ondersteuner van de stichting : alvast van harte uitgenodigd om hierbij aanwezig te zijn in cafe Brinkmann, Haarlem.

Oost-West thuis best.

Waar ook ter wereld.
Ook in Malawi.

Zikomo Kwambiri!

Hans.













Reacties
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl